۞ امام علی (ع) می فرماید:
هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

موقعیت شما : صفحه اصلی » مقاله
  • شناسه : 52693
  • ۰۱ مهر ۱۴۰۰ - ۱۸:۴۶
  • 29 بازدید
  • ارسال توسط :
موانع کارگروهی درایران
موانع کارگروهی درایران

موانع کارگروهی درایران

یکی از مواردی که در جامعه ما بسیار به چشم می‌آید و موجب پراکندگی و جدایی انسان‌ها از یکدیگر شده است عدم توانایی و مهارت کار و زندگی گروهی است. یکی از ضعف های فرهنگی ایرانیان این است که فکر می کنند همه چیز را می دانند. وقتی تخصص گرایی را قبول داشته باشیم در […]

یکی از مواردی که در جامعه ما بسیار به چشم می‌آید و موجب پراکندگی و جدایی انسان‌ها از یکدیگر شده است عدم توانایی و مهارت کار و زندگی گروهی است. یکی از ضعف های فرهنگی ایرانیان این است که فکر می کنند همه چیز را می دانند. وقتی تخصص گرایی را قبول داشته باشیم در کنار این که مقوله فردی است یک امر جمعی شکل می گیرد. دنیای امروز دنیای تشکیل تیم های کاری است و اگر در هر موسسه یا سازمان افراد موفق به کار گروهی نشوند، شرکت و سازمان، یکی از کلید های مهم موفقیت را از دست داده است. دوران کنونی، دوران تخصص های متفاوت است. امروز دیگر یک نفر تنها به صرف این که در یک رشته تخصص یا حتی فوق تخصص دارد نمی تواند در فعالیت های مختلف آموزشی، تجاری، اقتصادی، درمانی و… موفق باشد. به عبارت دیگر، دنیای امروز دنیای تشکیل تیم های کاری است و اگر در هر موسسه یا سازمان افراد موفق به کار گروهی نشوند، شرکت و سازمان، یکی از کلید های مهم موفقیت را از دست داده است. یکی از اشکالات در طول تاریخ اجتماعی و فرهنگ ما فرآیند اجتماعی شدن یا فرهنگ پذیری است، فرآیند اجتماعی شدن پروسه ای است که از کودکی یاد می گیریم چگونه رفتار کنیم تا به نیازهای ما پاسخ داده شود و در طول تاریخ و جامعه این فرآیند اجتماعی شدن به صورت ناقص در ما شکل می گیرد.

علت اصلی که در کار گروهی و دسته جمعی موفق نیستیم این است که منافع فردی بر منافع جمعی ارجحیت دارد که عوامل زمینه ای و گوناگونی بر این ارجحیت موثر است. مردم کشورمان فکر می کنند در تمام کارها تخصص دارند و به همین دلیل پذیرش اجتماعی افراد محدود است . راه برون رفت از این وضعیت این است که بپذیریم توانایی ما محدود است و این موضوع در درون جامعه نیز درونی شود که رسانه و دولت نقش مهمی در درونی کردن این فرهنگ برعهده دارد. در مشارکت های اجتماعی و فرهنگی باید کار جمعی را پررنگ کنیم یعنی عوامل فردی، تاریخی و گروهی را برجسته کنیم. مساله بعدی که با ذات کار گروهی در جامعه ما در تضاد است تمایل افراد به داشتن چندین نقش، شغل و تخصص به‌طور همزمان است. گویی غالبا می‌خواهند همه فن حریف باشند.

از دلایلی که افراد، کار انفرادی را به‌کار گروهی ترجیح می‌دهند عدم اطمینان آنها به نتیجه کار افراد دیگر، وسواس، کامل‌گرایی، خودشیفتگی و ضعف مهارت کار گروهی است. بسیاری از افراد فکر می‌کنند کار و اثر خودشان از همه بهتر است، بنابراین، اجازه مشارکت به دیگران را نمی‌دهند و ترجیح می‌دهند همه کار‌ها را خود انجام دهند. حتی تکروی و خودشیفتگی در برخی از افراد آنقدر قوی است که کار گروهی آنها را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد و وجود یک گروه را مانعی برای دستیابی به اهداف خود می‌دانند.
اولین راهکار برای ترویج فرهنگ کار جمعی آموزش است و این آموزش نباید سطحی باشد بلکه باید کاربردی باشد. دومین راهکار برای ترویج کار گروهی تبلیغات است که باید از فضاهای شهری به صورت کاربردی استفاده کنیم. اگر تبلیغات محیطی به شکل مستمر انجام شود اثربخشی خود را بر پیکره جامعه خواهد گذاشت، البته باید تبلیغات را در سطوح مختلف جغرافیایی و با توجه به اقلیم مناطق، نوع مشاغل و دسته بندی کارها و سطح ارتباطات که وجود دارد تعریف کنیم. زندگی شهری باعث جدایی افراد شده و ما موظفیم کاری کنیم که افراد با هم باشند و به فکر منافع دیگری هم باشند. راهکار دیگر برای ترویج کار گروهی تقویت باورهای دینی است که باید افراد بدانند که آموزه های دینی ما چه توصیه هایی درباره مشارکت اجتماعی دارد و این تقویت باورها باید به صورت کلان باشد. راهکار دیگر برای ترویج کار گروهی افزایش رضایتمندی شغلی در مشاغل گوناگون است که این رضایتمندی شغلی را باید در همه مشاغل و صنف ها شاهد باشیم، یعنی باید منفعت را برای افرادی که به صورت فردی یا گروهی برای شخص یا سازمانی کار می کند ملموس و فاصله ها را کم کنیم و سعی کنیم حداقل نیازهای افراد را در مجموعه ها و صنف ها برآورده کنیم.
نویسنده : دکتر محمد بیدگلی – مدرس دانشگاه و کارشناس مسائل ایران

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*