۞ امام علی (ع) می فرماید:
هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

موقعیت شما : صفحه اصلی » مقاله
  • شناسه : 46095
  • ۰۴ دی ۱۳۹۹ - ۱۶:۵۶
  • 17 بازدید
  • ارسال توسط :
«یلدا» آزمونی برای قانون ‌گرایی
«یلدا» آزمونی برای قانون ‌گرایی

«یلدا» آزمونی برای قانون ‌گرایی

دوباره یلدا، این سنت خوشنام ایرانی با پیشینه‌ای از مهر و محبت و دانایی از راه رسید. با رنگ و بویی از تولد که از نام زیبا (تولد مهر/ خورشید) و آداب زیبای آن برمی‌خیزد. فقط این برف نیست که به فصل سرما زیبایی بخشیده است؛ تنها پناه آوردن از سوز سرمای خیابان به گرمای […]

دوباره یلدا، این سنت خوشنام ایرانی با پیشینه‌ای از مهر و محبت و دانایی از راه رسید. با رنگ و بویی از تولد که از نام زیبا (تولد مهر/ خورشید) و آداب زیبای آن برمی‌خیزد. فقط این برف نیست که به فصل سرما زیبایی بخشیده است؛ تنها پناه آوردن از سوز سرمای خیابان به گرمای خانه نیست که زمستان را دوست‌داشتنی کرده است؛ شب یلداست که دل ما ایرانی‌های سنت‌پسند را در آغاز زمستان خوش می‌کند. این‌که دوست داریم شادی و دلخوشی‌مان را با هم تقسیم کنیم، در سرشت ما ایرانی‌هاست؛ چه خوب است که در اوج دلزدگی‌ها و روزمرگی ‌های دل‌آزار زندگیِ ماشینی، ساعتی غرق در سنت‌ها شاد بودن را غنیمت بشماریم.

اما این بار دروازه‌ی زمستان بر روی پاشنه‌ی دیگری چرخیده است و این بخشی از طبیعت است که ما ناگزیریم رفتار خود را در برابر رفتار آن تغییر دهیم. این نخستین بار نیست که یک ویروس کشنده به کارزار نوع بشر برخاسته است؛ «کرونا» حریف به ظاهر کوچکی است که ما حتی آن را نمی‌بینیم؛ اما کوچک شمردن و نادیده انگاشتن آن تاوان سخت و سهمگینی دارد؛ رمز غلبه بر این حریف دست ‌به‌ گریبان‌ شدن با آن نیست، تنها گذاشتن آن است. جمع شدن به زیر یک سقف و درهای بسته‌ به اجبار سرما، همان دست ‌به  ‌گریبان‌شدن با حریفی است که به چشم نمی‌آید.

اگر تا شب یلدای سال گذشته، نشستن کنار بزرگان خانواده و شنیدن صحبت‌های شیرینشان، نشانه‌ای از ادب و احترام و معدنی از آرامش خاطر بود، یلدای امسال اما سرشار از دلهره و نگرانی است. بی‌تعارف یلدای امسال شبی است دلهره‌آور که در آن هرگونه دورهمی حضوری، تعارف زدن به حریف قدرتمندی است به شکلی اسرارآمیز در کمین بزرگ‌ترهایمان نشسته و برای توسعه‌ی امپراتوری خود نقشه می‌کشد.

شرط عقل آن است که بعد از یازده ماه گرد و خاک نمودن این حریف قلدرِ به ظاهر کوچک، دست کم افراد مسن که همان بزرگ‌ترهای عزیز ما هستند، از این حریف واهمه داشته باشند و البته بدون استرس آن را جدی بگیرند، شاید همین‌گونه نیز هست، اما نکته آن است که مهر و عطوفت این گنج‌های بی‌قیمت و گاه ترسشان از آزردن خاطر عزیزان، مانع می‌شود که آنان را از حضور در کنار خود بر حذر دارند و ما هنوز می‌پنداریم که به حضور ما در کنار خود حتی در این وضعیت نیز نیازمندند؛ اصرار داریم که ارادت و احترام خود را به آنها ثابت کنیم؛ در حالی‌که این احترام بر خلاف گذشته منشاء اضصراب و نگرانی آنهاست.

«شما هم بیایید؛ همین یک شبه دیگه، ماسک می‌زنیم و با فاصله از هم می‌نشینیم»، «توکل به خدا، انشاء‌الله که کسی در بین ما ناقل نیست»… اینها نمونه‌هایی از توجیه برخی از ما برای برگزاری دورهمی شب یلدا است؛ اما یک لحظه وسوسه‌ی پدربزرگ و مادربزرگ برای بوسیدن و بوییدن نوه‌ی خردسال و شیرین‌زبانی که ناقل بودن او را نمی‌توان از ظاهرش حدس زد، برای حریف بی‌رحم و فرصت‌طلب این روزها و شب‌های ما کافی است تا به جان بزرگان خانواده‌ی‌مان بیفتد و خدای ناکرده…؛ حتی اگر شانس با خانواده یار باشد و جناب کووید نوزدهِ مرموز در بدن هیچ یک از میهمانان جا خوش نکرده باشد، ساعت‌ها در فقر اکسیژن به‌سربردن برای بزرگتر خانواده به‌واسطه‌ی ماسک‌زدن اجباری در فضای بسته‌ی اتاق، با هیچ منطقی سازگار نیست.

ما آدم‌ها وقتی در تنگنا قرار می‌گیریم، تصمیم‌های خوب برایمان راهگشا می‌شود؛ اما مهم همین تصمیمِ خوب است؛ این‌که بتوانیم از بین خوب و بد یا بد و بدتر، بهترین گزینه را انتخاب کنیم. با وجود همه‌ی محدودیت‌های قانونی، باز هم می‌توانیم پای صحبت‌های شیرین و دلچسب بزرگان خانواده بنشینیم و لبخند رضایت را بر لبانشان بنشانیم؛ اما این بار فقط با یک کلیک ساده. همه‌ی ما به خوبی می‌دانیم که با همان گوشی تلفن همراهمان می‌توانیم هم از تنهایی دربیاییم و هم سنت‌های دیرینمان را پاس بداریم. زندگی ماشینی با همه‌ی بدی‌هایی که دارد، امکانات خوبی را برای ما آدم‌ها فراهم کرده است. زندگی به تناسب شرایط، همراه با تغییر و انعطاف، خاصیت نوع بشر است. پس بیاییم یلدای امسال را استثناءً به صورت مجازی برگزار کنیم؛ اگر خدا بخواهد یلداهای دیگر را همان‌طور برگزار می‌کنیم که پیش از این بزرگ‌ترهایمان هرگونه استفاده از گوشی را در آن شب تاب نمی‌آوردند و ما به دیده‌ی منت قبول می‌کردیم. اگر در سال‌های گذشته، قصه‌گویی بزرگان، شاهنامه‌خوانی و خوردن هندوانه و تنقلات – به تناسب وضعیت اقتصادی‌مان – نشانه‌ی توجه ما به سلامتی جسم و روح‌مان در شب یلدا بود، امسال هم می‌توانیم همه‌ی این سنت‌ها را با بهره‌گیری از امکانات فضای مجازی پاس بداریم. همه‌ی ما اطمینان داریم که ویروس کووید ۱۹ با ویروس‌های رایانه‌ای تفاوت دارد و هرگز نمی‌تواند به درون گوشی ما راه پیدا کند. پس با آرامش خاطر یلدایمان را مجازی برگزار کنیم.

نکته‌ی مهم دیگر این است که نبرد با کرونا از مدت‌ها قبل برای ما آغاز شده است؛ خوشبختانه این روزها با مشارکت همه‌جانبه‌ی مردم عزیز و مسئولان به‌ویژه با فداکاری‌های کادر بهداشت و درمان، نتایج مثبت مبارزه با کرونا بارقه‌های امید را در دل همه‌ی ما ایجاد نموده است؛ اما واقعیت آن است که این نتایج چنان شکننده است که می‌توان آن را با نتیجه‌ی برد یک بر صفر در پایان نیمه‌ی اول فوتبال مقایسه کرد که هر دم امکان بازگشت و اصطلاحاً «کام‌بک» حریف وجود دارد. از سوی دیگر باید مراقب باورهای غلط خود باشیم؛ اجتناب از زدن ماسک و رعایت فاصله به این معنا که «من به لحاظ جسمی قوی هستم و ایمنی بدن من بالاست»، زنگ خطری است که می‌تواند به قوی‌تر شدن ویروس و اوج گرفتن بیماری منجر شود. شک نکنیم که شجاعت کاذب در مواجهه با این بیماری همه‌گیر، یکی از آفت‌های مبارزه با آن است.

به‌طور کلی می‌توان گفت شب یلدا آزمونی است مهم و بسیار تعیین‌کننده برای خانواده‌های ایرانی که فرهنگ مردم در آن به محک گذاشته خواهد شد. بنابراین انتخاب حضور فیزیکی برای برگزاری دورهمی‌های این شب، تصمیمی بسیار نادرست و در تضاد با فرهنگ غنی ایرانی است. قانون‌گرایی مردم نیز در ارتباط با شیوه‌نامه‌های بهداشتی و مقررات وضع شده توسط پلیس به ویژه رعایت قانون منع تردد در خیابان‌ها، یکی دیگر از مواردی است که در شب یلدای امسال محک خواهد خورد.

با این امید که در شب تولد خورشید، هرگز شاهد «کام‌بک» این ویروس مرگبار نباشیم.

گرد آورنده : طاهر میرزاکریمی

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*